Tragedija u Jakovlju U drugoj polovici prosinca 1944. godine Prva kozačka divizija ustremila se dolinom Drave prema Pitomači i Virovitici ne bi li što dublje ušla u bok snaga Crvene armije koje su prodirale kroz Mađarsku. Na put su joj stale Trideset druga divizija i Štab Zapadne grupe POH s Prvom zagorskom brigadom. Dok su se brigade Trideset druge divizije - »Braća Radić«, »Matija Gubec« i »Pavlek Miškina« - obračunavale s Čerkezima na prostoru Kloštra, Dinjevca i Pitomače, Prva zagorska brigada je na položajima kod Kozarca vodila borbu s dijelovima 1. ustaško-domobranske divizije koji su upali u Podravinu da bi pomogli 1. kozačkoj diviziji. Pavelićeva divizija nije mogla proći. No kada je pala Pitomača i Mala i Velika Trešnjevica, i Zagorci su se morali povući na nove položaje, kod Sedlarice i Turnašice, gdje se ukopala i Brigada »Pavlek Miškina«. Ono što će Zagorci pokazati 28. i 29. prosinca 1944. na tim položajima, bit će nova potvrda na teškom putu za osvajanje naziva - udarna. U 10 sati prije podne na položajima kod Sedlarice na Zagorce su udarila dva čerkeska puka u suradnji s ustašama. Zametnula se borba u kojoj su položaji stalno prelazili iz ruku u ruke. Dva dana bez predaha. A onda je brigadi ponestalo municije. I morala je odstupiti na nove položaje. Tu su pali: desetar Stjepan Žujanić iz Zagorskog Sela kod Klanjca, Milan Grošinić iz Gornjeg Orašja, Franjo Cerovec iz Jertovca kod Sv. Ivana Zeline, Đuro Valjak iz Budinščine, Mijo Tisaj iz Cirkovljana kod Preloga, Janko Leljak iz Ravninskoga kod Đurmanca i Stjepan Zorko, komesar čete u Brigadi »Mihovil Pavlek Miškina«, rodom iz Jakovlja, ustaničkog gnijezda na sjevernim padinama Zagrebačke gore. Nitko nije mogao naslutiti, gledajući samrtničke grčeve komesara Stjepana, da je time otpočela prava životna drama šire porodice Zorko iz Jakovlja.