U srednjem veku u Indiju je uspostavljeno nekoliko islamskih sultanata. Uspon islama na Indijskom potkontinentu Islam je uz Indiju došao već u prvom veku nakon smeri proroka Muhameda. Omejidski kalif u Damasku poslao je 711. ekspediciju u Beludžistan i Sind pod vodstvom Muhameda bin Kasima. Ekspedicija je otišla i severnije, ali nije mogla zadržati celo područje niti raširiti islam u drugim delovima Indije. Ipak obalna trgovina i prisustvo muslimanske kolonije u Sindu dozvolilo je da dođe do značajne kulturne razmene i dovođenja propovednika. Tri veka kasnije Persijanci, turski narodi i Afganistanci su krenuli u osvajanja Indije preko tradicionalnog severozapadnog puta svih invazija Indije. Mahmud Gazni (979. -1030. ) je predvodio seriju napada na Radžputska kraljevstva i bogate hinduističke hramove. Osim toga uspostavio je bazu u Pendžabu za buduće invazije. Delhijski sultanat Muhamed Gor je pri kraju 12. veka izvršio invaziju Indije i osvojio je Gazni, Multan, Sind, Lahor i Delhi. Jedan od njegovih generala Kutbudin Ajbak proglasio je sebe sultanom Delhija. U 13. veku bivši rob ratnik Šamsudin Iltumiš (1211.-1236.) uspostavio je Tursko kraljevstvo u Delhiju, što je budućim sultanima omogućilo da se šire u svim smerovima po Indiji. Jedan vek posle toga Delhijski sultanat se raširio istočno do Bengala, a južno do Dekana. U isto vreme sulatnat je bio ugrožen napadima sa severozapada i unutrašnjim pobunama. Sultanat je bio u stalnoj dinamici, kako se 5 različitih dinastija uzdizalo i padalo: Robovska dinastija (1206.-1290.) Kildži dinastija (1290.-1320.) Tuglak dinastija (1320.-1413.) Sajid dinastija (1414.-1451.) Lodi dinastija (1451.-1526.) Kildži dinastija pod Alaudinom (1296.-1316.) uspela je da većinu juga Indije jedno vreme stavi pod svoju vlast, ali osvojena područja su se brzo oslobodila. Od 35 sultana 19 je ubijeno u atentatu. Na vlast se tako često dolazilo nasiljem. Dvorske intrige i frakcionašenje su bile normalne pojave. Kuran i šarija (islamski zakon) su omogućavali osnovu za zavođenje islamske administracije nad nezavisnim hindu vladarima. Efektivna vlast sultana je ovisila o sposobnosti kontrole strateških mesta koji su dominirali vojno važnim i trgovačkim putevima, ovisila je o sposobnosti oporezivanja i sposobnosti održanja autoriteta nad vojnim i provincijskim guvernerima. Bilo je pokušaja da se unificiraju porezi i stvori centralizovan sistem administracije, ali završavali bi bez uspeha. Poljoprivreda je unapređena u severnoj Indiji zahvaljujući novim kanalima i novim irigacionim metodama (uključujući persijski točak). Ali parazitski sistem oporezivanja seljaka produžio je političku nestabilnost. Persijski jezik i persijska kultura postali su dominantni u centrima odlučivanja u Indiji.