Boško Karalić Boško Svetozara Karalić je rođen 1919. godine u Bistrici, Prijedor, Bosna i Hercegovina. Prije 2. svjetskog rata bio je zemljoradnik. Kao član KPJ funkcionisao je od 1942. U NOB je stupio 1941. Za narodnog heroja, Boško Karalić je proglašen 25. septembra 1944.godine. Kad je otpočeo ustanak, stupio je u partizanski odred na Kozari. Učestvovao je u borbi u napadu na neprijatelja iznad Ivanjske i Piskavice. Kao bombaš, a zatim kao mitraljezac, ističe se svojim junaštvom, posebno u borbama u Petrovom Gaju, Kozarcu i Gugonovoj glavici. Maja 1942. godine, kad je formirana Prva krajiška brigada, Boško je ušao u njen sastav. Kao mitraljezac borio se u mnogim bitkama na Brankovcu i Piskavici, gdje je zarobio tri mitraljeza, zatim kod Dobrljina, Ključa i Sanice. Istakao se u borbama na Kupresu, Mrkonjić Gradu, Jajcu, Bihaću. Kao desetar u borbi na Bosanskom Novom zarobio je 30 fašista, a kod Prijedora pobio 25 Nijemaca. Kao zamjenik komandira čete istako se u borbi kod Kaknja, u Podlugovima, gdje je zarobio 95 neprijateljskih vojnika. Učestvovao je u uništavanju 35 aviona u Rajlovcu. Kad je Peta krajiška krenula u Srbiju, Boško je bio komandir čete. Kod Užica je ubio preko 350 neprijateljskih vojnika. Borio se sve do oslobođenja Jugoslavije. Literatura Korištena knjiga "Kozara" dr. Ljube Mihića

Skadar Skadar (alb. Shkodër ili Shkodra, lat. Scodra, tur. İşkodra ili Arnavut İskenderiyesi, ita. Scutari) je grad na jugoistočnoj obali Skadarskog jezera, u severozapadnoj Albaniji, i glavni grad je istoimene oblasti. Nalazi se blizu mesta gde se sastaju reke Drim i Bojana. Jadransko more je udaljeno 20 kilometara. To je jedan od najstarijih i kulturno i ekonomski najznačajnijih gradova u Albaniji. Stanovništvo Skadra se procenjuje na 90.000, a grada sa okolinom na 110.000 (2004). Etimologija Albansko ime grada Shkodër, takođe u verzijama Scutari i Skutari, izvedeno je iz latinskog naziva scutarii, u bukvalnom prevodu „zaštitnici“, a to se odnosi na rimsku legiju koju je osnovao Car Konstantin Veliki. Srpski naziv Skadar potiče iz istog izvora. Istorija Stari vek Skadar je osnovan u 4-om veku pne. Ovde je živelo ilirsko pleme Labeati. Tu je bila prestonica Kralja Agrona i Kraljice Teute. Godine 168. pne, grad su zauzeli Rimljani i pretvorili ga u značajan trgovački i vojni centar. Srednji vek U osvit Srednjeg veka, Sloveni su stigli u okolinu grada. Vizantijski Car Iraklije opisao je u delu „O upravljanju carstvom“ (De Administrando Imperio) kako je dao Srbima grad Skadar sa okolinom tokom 7-og veka. Oni su tu osnovali državu Duklja. Skadar je bio važan grad srednjevekovne srpske države. Duklja je bila vazal severnog suseda, Raške države, sa kojom je obrazovala Veliku Župu Raška. Tokom prve polovine 10-og veka, njima je bilo nadređeno Bugarsko Carstvo. Župan Časlav Klonimir iz dinastije Vojislavljevića oslobodio je srpske teritorije od vlasti Vizantinaca i Bugara. Skadar je postao prestonica Dukljanske države za vreme vladavine Svetog Jovana Vladimira u drugoj polovini 10-og veka. On je uspešno branio grad od napada Arbanaških plemena. Kratko vreme, Duklja je bila pod bugarskim carem iz Makedonije, Samuilom. Vizantinci su kasnije uključili oblast Skadra u svoje Carstvo, formirajući Temu Srbija, kojom je vladao strategos Konstantin Diogenes. Stefan Vojislav iz Travunije isterao je posednjeg stratega Srbije Teofilos Erotikosa, i uspešno branio svoju nezavisnost od Vizantije. Oslobodio je grad od Vizantinaca (Romeja) oko 1040. Kralj Konstantin Bodin od Duklje i Dalmacije primio je krstaše krstaškog rata iz 1101. u Skadru. Posle perioda dinastičkih borbi, Skadar je postao deo Zete, podređene Velikom Županu Raške. Od 1355, gradom vlada porodica Balšića. Turci osvajaju grad 1393, da bi 1396, grad preuzela Mletačka republika. Njih je iz grada izbacila lokalna pobuna 1403.

Prvi punski rat Prvi punski rat (264. pne. - 241. pne.) bio je prvi od tri velika rata između Kartagine i Rimske Republike. Dve sile su se 23 godine borile za prevlast u zapadnom Mediteranu. Rimljani na kraju pobeđuju, namećući teške mirovne uslove i velike financijske reparacije protiv Kartagine. Sicilija postaje provincija Rima. Kartagina prestaje biti glavna pomorska sila. Rim preuzima kontrolu zapadnog Mediterana. Prvi Punski Rat je označavao početak perioda širenja Rima, tokom koga dobijaju kontrolu nad većinom Mediterana. Serija ratova između Rima i Kartagine poznata je pod nazivom Punski ratovi, zbog latinskog naziva za stanovnike Kartagine: Puni. Pozadina Sredinom III veka pne. Rimska Republika je postajala sve moćnija. Posle vekova nereda i unutrašnjih pobuna, celo Apeninsko poluostrvo je bilo čvrsto u rukama Rima. Svi neprijatelji ili invazije su odbijene ili savladane. Rimljani su imali veliku veru u svoj politički sistem i vojsku. Preko Tirenskog mora i Sicilijanskog moreuza u današnjem Tunisu, Kartagina je bila dominantna morska i trgovačka sila. Kartagina je kontrolirala većinu mediteranskih trgovačkih puteva. U početku je Kartagina bila fenička kolonija. Međutim pretvorila se u centar širokog carstva koje je pokrivalo obale Severne Afrike, Sardiniju, Korziku i delove Sicilije. Početak Grupa talijanskih plaćenika Mamertinci 288. pne. okupiraju Mesinu, grad na severoistoku Sicilije. Ubijaju sve muško stanovništvo, a žensko stanovništvo uzimaju kao svoje žene. Haraju okolinom i postaju problem za nezavistan grad Sirakuzu. Kad je sirakuški tiran Hijeron II došao na vlast 265. pne. odlučio je da se s njima razračuna. Zato opseda Mesinu. Mamertini traže pomoć u isto vreme i od Kartagine i od Rima. U početku Rimljani ne žele da pomažu plaćenike koji su nepravedno oteli grad od njegovih građana. Osim toga Rim je pre toga imao pobunu plaćenika i to je bio dodatni razlog da im ne pomaže. Kartagina odlučuje da pomogne i šalje pomoć Mamertincima u Mesinu. Rim nipošto nije želio da se Kartagina širi po Siciliji, pa ulaze u savez sa Mamertincima. Rimske trupe dolaze 264. pne. na Siciliju (po prvi pun van Apeninskog poluostrva). Prisiljavaju Sirakuzu da uđe s njima u savez. Vrlo brzo jedine strane u sporu postaju Rim i Kartagina, a sukob počinje oko toga čija će biti Sicilija. Kopneni rat Sicilija je ostrvo pun planina, sa mnogo prepreka. To je teren gde linije komunikacije nije lako održavati. Zbog takvog terena kopnene bitke su igrale sekundarnu ulogu u Prvom Punskom Ratu. Kopnene operacije su bili uglavnom mali iznenadni napadi sa jedva kojom jačom bitkom. Opsade i blokade su bile uobičajen oblik korištenja kopnenih snaga. Najčešće bi blokirali velike luke. Obe strane su imale glavne gradove daleko preko mora i trebale su luke zbog snabdevanja trupa, pojačanja i komunikacija. Ipak tokom Prvog Punskog Rata bile su dve velike kopnene kampanje. Godine 262. pne. Rim opseda grad Agrigent. Ta operacija je uključival 4 rimske legije i trajala je nekoliko meseci. Vojska u Agrigentu je uspela pozvati pomoć Kartagine, koja stiže pod komandom Hanoa.Rimljani se ubrzo nalaze u lošem položaju, jer im je sasečena linija snabdevanja iz Sirakuze. Međutim nalaze pomoćnu liniju snabdevanja. U konačnoj bici kod Agrigenta Rimljani pobeđuju, a grad pada. Ta pobeda je inspirirala Rimljane da pokušaju drugu takvu ofanzivu 256/255. pne. Posle nekoliko pomorskih bitaka Rim je želio da brzo završi rat, pa je odlučeno da se izvrši invazija Kartaginjanskih poseda u Africi. Sagrađena je velika flota i za transport armije i opreme, te brodovi za zaštitu. Kartagina je pokušala da to spreči, ali biva poražena u bici kod Eknoma. Rimska armija pod komandom Marka Atila Regula iskrcala se u Africi i počela je haranje po kartaginskoj okolini. U početku je Regul pobedio u bici kod Adisa i time je prisilio Kartaginu da traži mir.

Lizimah Lizimah (oko 360. pne. -281. pne. ) je bio general u vojsci Alekasandra Makedonskog i jedan od dijadosa (naslednika). Bio je kralj Trakije od 306. pne. , kralj Male Azije od 301. pne. i kralj Makedonije zajedno sa Pirom od 288. pne.. Tokom Aleksandrove kampanje u Persiji bio mu je jedan od telohranitelja. Kada je Aleksandar umro 323. pne. postaje satrap Trakije . Udružuje se sa Antipaterom, Antigonom, Ptolemejem i Kraterom protiv Perdike. Borbe protiv Antigona Tokom trećeg rata dijadosa udružuju se 315. pne. sa Ptolemejem, Seleukom i Kasandrom protiv Antigona i njegovog sina Demetrija Poliorketa. Antigon uspeva da pobuni trakijska i skitska plemena protiv njega i time mu skrene pažnju. Uzima titulu kralja Trakije 306. pne. . Lizimah, Ptolemej, Seleuk i Kasander sklapaju savez i 302. pne. napadaju Antigona u Aziji. Lizimah je napao Malu Aziju, gde nije bilo nekog otpora. Međutim tokom 301. pne. Antigon i Demetrije ga uspevaju izolirati kod Ipsa. Seleuk dolazi Lizimahu u pomoć i u bici kod Ipsa 301. pne. pobeđuju Antigona i ubijaju ga. Antigonove posede dele, tako da Lizimah dobija velike delove Male Azije. Demetrije obnavlja neprijateljstva Nakon eliminacije Antigona Seleuk mu postaje opasan. Lizimah se udružuje sa Ptolemejem i uzima njegovu ćerku za ženu. Demetrije obnavlja neprijateljstva 297. pne. tokom Lizimahovog odsustva iz Grčke. Lizimah zato uzima njegove gradove u Maloj Aziji. Sklapaju mir 294. pne. i Lizimah priznaje Demetrija kraljem Makedonije. Demetrije ponovo ugrožava Trakiju, pa Lizimah sklapa savez sa epirskim kraljem Pirom. Lizimah na vrhucu moći Lizimah i Pir udruženim snagama 288. pne. osvajaju Makedoniju i izbacuju Demetrija. Pir i Lizimah su zajednički postali kraljevi Makedonije. Demetrije je ponovo krenuo protiv Lizimaha, ali Seleuk ga zarobljava 285. pne.. Lizimah izbacuje 285. pne. Pira iz Makedonije i time postaje jedini kralj Makedonije. Intrige i pad Domađe nevolje su dovele do Lizimahovog pada. Lizimah ima sina Agatokla iz prvog braka, koji treba biti naslednik. Lizimahova žena, ćerka Ptolemejeva, želi da njen sin bude naslednik, pa lažno optužuje Agatokla da kuje urotu sa Seleukom protiv oca. Lizimah ubija svog sina Agatokla. To izaziva revolt i kod stanovništva i kod prijatelja. Mnogi gradovi u Aziji se bune. Agatokleova žena beži kod Seleuka, koji pobeđuje Lizimaha 281. pne. u bici kod Korupedija . Lizimah je ubijen u toj bici.

Perdika Perdika je bio jedan od generala Aleksandra Makedonskog. Posle Aleksandrove smrti 323. pne. postaje regent celog Aleksandrovog carstva. Kao komadant bataljona teške pešadije Perdika se ističe 335. pne. prilikom osvajanja Tebe, kada biva teško ranjen. Bio je značajan komadant prilikom indijske kampanje. Postaje 324. pne. komadant čuvene Aleksandrove elitne konjice. Postaje regent Posle Aleksandrove smrti 323. pne. Aleksandrovi generali naslednici (dijadosi ) odlučuju da kao kraljevi budu priznati maloumni epileptični nezakoniti Aleksandrov polubrat Filip III i nerođeni Aleksandrov sin. Perdika je proglašen regentom celog carstva. Delujući u ime dva kralja Perdika se pokazuje netolerantnim prema rivalima. Želio je čitavo kraljevstvo držati pod svojom kontrolom. Svađa sa dijadosima Zamerio se Antipateru, kada odustaje od venčanja sa njegovom ćerkom. Sa Ptolemejem se posvađao oko Aleksandrovog mrtvog tela. Ženi se Kleopatrom, sestrom Aleksandra Velikog .Najverniji mu je Eumen, satrap nad delovima Kapadokije i Paflagonije.. Te provincije nisu bile potpuno pod makedonskom vlašću, pa Perdika naređuje Antigonu (satrapu Frigije, Likije i Pamfilije ) da osvoji potpuno Kapadokiju i Pafloniju, da bi osvojeno predao Eumenu. Antigon to odbija, pa biva pozvan na sud zbog neposlušnosti. Antigon beži i sklapa savez sa Antipaterom, Kraterom ,Ptolemejem Lizimahom protiv Perdike. Rat sa dijadosima Dok je Eumen vodio rat u Maloj Aziji Perdika odlazi u Egipat da napadne Ptolemeja. Perdika gubi prvu bitku i 2.000 vojnika. Izbija pobuna vojnika i oficira razočaranih porazom i Perdikom. Perdiku ubijaju njegovi oficiri (Seleuk, Pejton i Antigen) 320. pne..