Pavle Radinović Pavle Radinović (- august 1415), vlastalin porodice Pavlovići. Knez Pavle Radenović sin je izvjesnog, manje poznatog Radina Jablanića koji je stvorio okvire posjeda i ugleda značajnijoj poziciji porodice u Bosanskom kraljevstvu. Knez Pavle bio je među najvažnijim velmožama Bosanskog kraljevstva. Zajedno sa vojvodom Hrvojem Vukčićem, tepčijom Batalom i vojvodom Sandaljem Hranićem učestvovao je u glavnim tokovima bosanske historije krajem 14. i početkom 15. vijeka. Zajedno sa njima u doba interregnuma bio je među glavnim savjetnicima kraljice Jelene. Na vladarskim poveljama javlja se kao svjedok i ručnik, tj. garant pravnih akata bosanskog sabora i Bosanskog kraljevstva. Zajedno sa vojvodom Vlatkom Vukovićem dobija mandat od bosanskog kralja i sabora da zaposjedne Konavle 1391/1392. koje su ranije držali Sankovići. Bio je dubrovački građanin i izdao im je privilegije o slobodnoj trgovini i zaštiti trgovaca na svom posjedu 1397. Zajedno sa Vlatkom Vukovićem (kasnije i Sandaljem Hranićem) držao je carinu u Ledenicama. Podržao je koaliciju koja je srušila kralja Ostoju i dovela kralja Tvrtka II. Kotromanića na bosansko prijestolje 1404. kao i ostali bosanski magnati bio je u taboru napuljskog kralja i pretendenta na ugarski prijesto Ladislava Napuljskog, a protiv Žigmunda Luksemburškog. Bio je spreman da proda svoj dio Konavala Dubrovčanima 1414., ali do realizacije nije došlo. Stradao je kao žrtva političkog sukoba. Knez Pavle se našao sam pred koalicijom kralja Ostoje, vojvode Sandalja Hranića i Zlatonosovića. Nedaleko od Kraljeve Sutjeske (Sutjeska - vladarska rezidencija), za vrijeme održavanja sabora bosanske vlastele, u vrijeme dok su bili na jahanju, kod Parene poljane koja se nalazi u blizini Sutjeske, augusta 1415. ubijen je knez Pavle Radenović. Na znak mačem vojvode Sandalja Hranića Zlatonosovići su napali kneza Pavla. Pavle je ubijen, a njegov sin Petar i njegov poslanik Brailo Tezalović bili su zarobljeni. Svjedoci tih događaja bili su krstjanin Vlatko Tumurlić i dubrovački poslanik Nikola Gučetić. Postojali su planovi da se Pavlov sin knez Petar oslijepi (Petar Pavlović), te da se posjed kneza Pavla podijeli, ali to nije učinjeno. Proizilazi da je zbog učinjene nevjere odgovornost pripisana samo knezu Pavlu, tako da su njegovi nasljednici mogli da preuzmu njegovu poziciju. Knez Pavle imao je dva sina kneževe Petra i Radoslava Pavlovića.

John Q. Adams John Quincy Adams Služba: Predsjednik Sjedinjenih Američkih Država Trajanje Službe: 1825-1829 Prije njega: James Monroe Nakon njega: Andrew Jackson Datum rođenja: 11. juli 1767. Mjesto Rođenja: Braintree, Massachusetts, SAD Datum smrti: 23. februar 1848. Mjesto smrti: Washington D.C., SAD Nacionalnost: Amerikanac Supruga: Louisa Catherine (Johnson) Adams Stranka: Federalna stranka, Nacionalno republikanska stranka, Republikanska stranka John Quincy Adams (Braintree, 11. juli 1767. - Washington D.C.,23. februar 1848.) je bio američki diplomat, političar i državnik, najpoznatiji po tome što je izabran kao 6. po redu predsjednik SAD. John Quincy Adams je rođen kao sin američkog političara i budućeg predsjednika Johna Adamsa, koga je kao dijete pratio po diplomatskim misijama u Europi. Tamo je mladi John Quincy stekao obrazovanje i vrijedno iskustvo temeljem koga će i sam započeti diplomatsku karijeru. Slično kao i njegov otac, Adams je bio članom Federalističke stranke, te je kao takav izabran u Senat 1803. godine. Međutim, s tom strankom se razišao te se priključio Demokratsko-republikanskoj stranci predsjednika Thomasa Jeffersona. Adams je diplomatsku karijeru nastavio nakon isteka senatskog mandata, te sudjelovao u pregovorima koji su doveli do sporazuma u Ghentu i završetka anglo-američkog rata 1814. godine. Kao državni sekretar i bliski suradnik predsjednika Jamesa Monroea, Adams se smatra jednim od ko-autora Monroeve doktrine. Pred kraj Monroeva predsjednikovanja se dotada neprikosnovena Demokratsko-republikanska stranka počela raspadati na nekoliko frakcija, pa se na izborima 1824. godine pojavilo četvorica kandidata. Nijedan od njih u elektorskom kolegiju nije osvojio potrebnu većinu, pa je o predsjedniku odlučio Kongres SAD. John Quincy Adams je, nakon odustanka Henryja Claya, uspio osigurati nužnu većinu i pobijediti glavnog protukandidata Andrewa Jacksona. Clay je poslije postao Adamsov državni sekretar, što je Jacksona nagnalo da Adamsa optuži za korupciju. Adams je ostao upamćen kao posljednji predsjednik izabran na taj način. Adams se kao predsjednik počeo udaljavati od jeffersonovskih principa o slaboj centralnoj vlasti, te počeo zalagati za veću ulogu federacije u svakodnevnom životu građana SAD. Zbog toga je postao jednim od vođa novostvorene Nacionalne republikanske stranke, ali njegova nastojanja da izgradi ceste, kanale i drugu infrastrukturu nisu zaživjeli. Godine 1828. je Adamsa na izborima pobijedio Jackson kao

U srednjem veku u Indiju je uspostavljeno nekoliko islamskih sultanata. Uspon islama na Indijskom potkontinentu Islam je uz Indiju došao već u prvom veku nakon smeri proroka Muhameda. Omejidski kalif u Damasku poslao je 711. ekspediciju u Beludžistan i Sind pod vodstvom Muhameda bin Kasima. Ekspedicija je otišla i severnije, ali nije mogla zadržati celo područje niti raširiti islam u drugim delovima Indije. Ipak obalna trgovina i prisustvo muslimanske kolonije u Sindu dozvolilo je da dođe do značajne kulturne razmene i dovođenja propovednika. Tri veka kasnije Persijanci, turski narodi i Afganistanci su krenuli u osvajanja Indije preko tradicionalnog severozapadnog puta svih invazija Indije. Mahmud Gazni (979. -1030. ) je predvodio seriju napada na Radžputska kraljevstva i bogate hinduističke hramove. Osim toga uspostavio je bazu u Pendžabu za buduće invazije. Delhijski sultanat Muhamed Gor je pri kraju 12. veka izvršio invaziju Indije i osvojio je Gazni, Multan, Sind, Lahor i Delhi. Jedan od njegovih generala Kutbudin Ajbak proglasio je sebe sultanom Delhija. U 13. veku bivši rob ratnik Šamsudin Iltumiš (1211.-1236.) uspostavio je Tursko kraljevstvo u Delhiju, što je budućim sultanima omogućilo da se šire u svim smerovima po Indiji. Jedan vek posle toga Delhijski sultanat se raširio istočno do Bengala, a južno do Dekana. U isto vreme sulatnat je bio ugrožen napadima sa severozapada i unutrašnjim pobunama. Sultanat je bio u stalnoj dinamici, kako se 5 različitih dinastija uzdizalo i padalo: Robovska dinastija (1206.-1290.) Kildži dinastija (1290.-1320.) Tuglak dinastija (1320.-1413.) Sajid dinastija (1414.-1451.) Lodi dinastija (1451.-1526.) Kildži dinastija pod Alaudinom (1296.-1316.) uspela je da većinu juga Indije jedno vreme stavi pod svoju vlast, ali osvojena područja su se brzo oslobodila. Od 35 sultana 19 je ubijeno u atentatu. Na vlast se tako često dolazilo nasiljem. Dvorske intrige i frakcionašenje su bile normalne pojave. Kuran i šarija (islamski zakon) su omogućavali osnovu za zavođenje islamske administracije nad nezavisnim hindu vladarima. Efektivna vlast sultana je ovisila o sposobnosti kontrole strateških mesta koji su dominirali vojno važnim i trgovačkim putevima, ovisila je o sposobnosti oporezivanja i sposobnosti održanja autoriteta nad vojnim i provincijskim guvernerima. Bilo je pokušaja da se unificiraju porezi i stvori centralizovan sistem administracije, ali završavali bi bez uspeha. Poljoprivreda je unapređena u severnoj Indiji zahvaljujući novim kanalima i novim irigacionim metodama (uključujući persijski točak). Ali parazitski sistem oporezivanja seljaka produžio je političku nestabilnost. Persijski jezik i persijska kultura postali su dominantni u centrima odlučivanja u Indiji.

homas Clarke (11. ožujka 1857.-3. svibnja 1916.),veliki irski republikanski vođa i nacionalist. Rođen je na otoku Wight.Otac mu je bio narednik u britanskoj vojsci.Vrlo rano se priključuje Irskom republikanskom bratstvu, pa je 1883. u 18. godini poslan dići u zrak londonski most kao dio dinamitne kampanje koju je propagirao Jeremiah O'Donovan Rossa, militantni vođa bratstva prognan u SAD.No, Clarke je brzo uhićen i osuđen na petnaest godina zatvora.Nakon izlaska, oženio se Kathaleen Daly, 21 godinu mlađom od njega.Njenog ujaka upoznao je u zatvoru.Kasnije su emigrirali u SAD,vrativši se tek 1907.Nakon povratka u Irsku, otvorio je trgovinu duhana.Ponovno se priključio bratstvu, koje je tada doživljavalo veliko pomlađivanje, jer su se pojavili neki novi ljudi.Sprijateljio se sa niz novih vođa.Postao je blagajnik bratstva.Kada su Irski dobrovoljci osnovani 1913., Clarke je zagovarao ideju da posvemašnju kontrolu nad njima vodi bratstvo dok je tajnik bratstva Bulmer Hobson prihvatio težnje Johna Redmonda, vođe Irske parlamentarne stranke, koji je htio da i njegova stranka ima utjecaj na Dobrovoljce.Clarke i Hobson su se razišli, jer je Clarke smatrao taj postupak činom izdaje. Okrenuo se drugim štićenicima koje je imao. Nakon dolaska Padraiga Pearsea u Bratstvo, i kasnijeg smirivanja Connollya, Clarke je osnovao Vojni odbor, organizaciju, tj.tijelo koje je planiralo akciju koja će se prozvati Uskrsni ustanak.Iako ih je u početku bilo pet, odbor je na kraju imao sedam članova. Kad je ustanak izbio, Clarke se nalazio u sjedištu pobunjeničkih snaga, Glavnoj pošti u Dublinu.Tu je bio i Pearse, ali je sve većinom bilo pod kontrolom Connollya, koji se pokazao kao uspješan zapovjednik.Bio je prvi potpisnik USkrsnog proglasa, a navodno je on trebao biti proglašen predsjednikom i glavnim zapovjednikom, no odbio je bilo kakav čin ili počast, pa je to dano Pearseu, koji je bio puno poznatiji na nacionalnoj razini. Kada je zapovjeđena predaja, Clarke je uhićen i držan neko vrijeme u zatvoru, prije nego što je pogubljen pred streljačkom vodom, 2. po redu u 59.

Nikolaj Judenič General Nikolai Yudenich Nikolaj Nikolajevič Judenič (30. jul 1862. -5. oktobar 1933. ) je jedan od najuspešnijih generala vojske Carske Rusije za vreme Prvog svetskog rata. Bio je vođa belogardejaca u severozapadnoj Rusiji za vreme Ruskog građanskog rata. Pre Prvog svetskog rata Rođen je u Moskvi. Završio je 1881. Aleksandrovsko vojno učilište, a 1887. generalštabnu akademiju. Za vreme Rusko-japanskog rata (1904. -1905. ) bio je komadant puka. Posle rata bio je načelnik štaba Kazanskog (1912.) i Kavkaskog (1913.) vojnog okruga. Kavkaski pohod Na početku Prvog svetskog rata postao je načelnik štaba Kavkaske armije i uspešno je pobedio veliku tursku vojsku Envera Paše u bici kod Sarikamiša. Posle te velike pobede, u kojoj je nestala gotovo cela jedna turska armija unapređen je za komandanta ruske kavkaske armije. Pokušao je da iskoristi rasulo turske vojske nakon poraza kod Sarikamiša, pa je krenuo u osvajanje turske teritorije i došao je do jezera Van u maju 1915. Dva meseca kasnije Rusi su se povukli iz područja jezera Van. U septembru su Rusi ponovo zauzeli jezero Van. Oko te tačke nastavile su se borbe oko 14 meseci, malo napred, malo nazad. Nikolaj Judenič je uspešno tokom 1916. izveo jednu ofanzivu . Pobedio je Turke u bici kod Erzuruma i osvojio je lučki grad Trabzon (Trapezund). Tokom ljeta usledila je turska kontraofanziva, ali Rusi su ponovo pobedili u bici kod Erzinkana. Posle februarske revolucije u Rusiji Judenič je prekomandovan na beznačajnu funkciju u Srednjoj Aziji. Mesec dana nakon toga povukao se iz armije u penziju. Vođa belogardejaca Godinu dana posle oktobarska revolucijaOktobarske revolucije Judenič emigrirao je u Francusku, a zatim u Estoniju. U julu 1919. postao je komandant severozapadnog fronta belogardejaca. Postao je i član kontrarevolucionarne severozapadne "vlade", koja je stvorena uz pomoć Velike Britanije. Tri meseca je proveo trenirajući i organizirajući armiju. Britanska vlada je davala svu potrebnu finansijsku podršku. Judenič je imao oko 20.000 vojnika, pa je u oktobru 1919. krenuo u napad prema Petrogradu. Pošto se boljševička armija borila na nekoliko frontova (sa Kolčakom u Sibiru i nekoliko kozačkih armija u Ukrajini) Petrograd nije branila velika boljševička vojska. Judeničev prijatelj Manerhajm je zamolio predsednika Finske Stalberga da se pridruži Judeniču i da Finci napadnu Petrograd zajedno sa Judeničem. Judenič bi zauzvrat priznao nezavisnost Finske. Pošto Kolčak ne bi priznao finsku nezavisnost Stalberg nije prihvatio da se Finci uključe. Zbog toga je Judenič morao sam da napadne Petrograd. Njegova vojska je 19. oktobra 1919. došla do oboda Petrograda. U to vreme glavno vodstvo boljševičke vlasti pomirilo se sa padom Petrograda, ali Lav Trocki se nije slagao. Trocki je otišao u Petrograd i lično je organizovao obranu grada. Oružje je podeljeno fabričkim radnicima i poslani su da se suprostave Judeničevoj armiji. Napad Judeničevih snaga nije uspeo, pa su 1. novembra započeli sa povlačenjem. Našli su utočište u Estoniji, gde su se složili da se razoružaju. Britanski brodovi su ih evakuisali 1920. iz Estonije. Judenič je posle toga preostalih 13 godina živeo u Francuskoj, igrajući važnu ulogu među belogardejskim emigrantima. Umro je u Parizu 5. oktobra 1933.