Tilzitski mir Tilzitski mir predstavlja dva sporazuma koje je potpisao Napoleon u Tilzitu u julu 1807. posle pobede kod Fridlanda. Prvi sporazum su potpisali Napoleon i ruski car Aleksandar I Romanov 7. jula 1807. Drugi sporazum je Napoleon potpisao sa Pruskom samo dva dana kasnije. Sporazum sa Rusijom Napoleon je u bici kod Fridlanda 14. juna 1807. nanio težak poraz ruskoj vojsci. Rusija je pomagala Prusku u ratu protiv Napoleona. Ta bitka je označila poraz Četvrte koalicije, pa su Rusija i Prusija morale potpisati sporazum sa Napoleonom. Napoleon i ruski car Aleksandar I Romanov su 7. jula 1807. potpisali sporazum u Tilzitu na reci Njemen. Tim sporazumom završio je rat carske Rusije i Napoleonove Francuske i stvoren je savez dva carstva. Dve zemlje su se tajno dogovorile da pomažu jedna drugoj u sporovima sa trećim zemljama. Francuska je obećala da će pomagati Rusiju protiv Turske, Rusija je trebala započeti Englesko-ruski rat Rusija je trebala poticati Finski rat protiv Švedske, da bi se naterala Švedska da se pridruži kontinentalnom sistemu Rusija se obavezala da evakuiše Vlašku i Moldaviju, koje je Rusija zauzela tokom Rusko-turskog rata 1806.-1812. Jonska ostrva i Kotor koje su zauzeli ruski generali Ušakov i Senjavin trebaju se predati Francuskoj. Kao kompenzaciju Napoleon je garantovao suverenitet kneževine Oldenburg i nekoliko malih državica kojima su vladali nemački rođaci ruskog cara Sporazum sa Prusijom Sporazum sa Pruskom oduzeo je zemlji pola teritorije. Kotbus je pripao Saksoniji. Leva obala Labe dodeljena je novoformiranoj kraljevini Vestfaliji. Rusija je dobila Belostok od ostatka poljskih zemalja u sastavu Pruske stvoreno je Varšavsko vojvodstvo. Prusija se složila da se pridruži kontinentalnom sistemu protiv Britanije. Prusija je bila dužna da smanji vojsku na 40.000 vojnika Prusija i morala da plati ratnu štetu od 100 miliona franaka.

Radoslav Pavlović bosanski vojvoda. Radoslav Pavlović sin je kneza Pavla Radenovića. Poslije ubojstva oca 1415., zajedno sa bratom Petrom Petar Pavlović i uz pomoć Osmanlija napada vojvodu Sandalja Hranića kojeg su okrivljivali za očevu smrt. Radoslav Pavlović preuzima vodstvo među Pavlovićima 1420. nakon smrti svoga brata Petra. Smirivanje odnosa Pavlovića i Kosača rezultiralo je bračnom vezom. Vojvoda Radoslav oženio se Teodorom, kćerkom kneza Vukca Hranića Kosače i sestrom kasnije poznatog vojvode Stjepana Stjepan Vukčić Kosača. U braku su imali tri sina: Ivaniša, Petra i Nikolu. Više godina vojvoda Radoslav je pregovarao sa Dubrovčanima oko prodaje svoje polovine Konavala. Prodaja je na kraju izvršena krajem 1426. Za prodaju svoga dijela Konavala Radoslav je dobio 18000 perpera dubrovačkih dinara (6000 dukata), 1000 dukata za baštinu u Župi dubrovačkoj i mogućnost da ulaže novac na dobit u Dubrovniku. Nekoliko godina kasnije vojvoda Radoslav je želio da poništi ovaj čin i tako je započeo Konavoski rat 1430-1432. Iz rata je Radoslav Pavlović izišao oslabljen ali i oprezniji u djelovanju prema svojim susjedima. Ipak, poslije smrti vojvode Sandalja Hranića ušao je u sukob sa njegovim nasljednikom vojvodom Stjepanom Vukčićem i izgubio posjed Trebinja 1438. Vojvoda Radoslav Pavlović je umro 1441.

Verdenska bitka Deo Prvog svetskog rata Vreme: 21. februar – 19. decembar, 1916. Lokacija: Verden, Francuska Rezultat: minimalna francuska pobeda Sukobljene strane Francuska Nemačko carstvo Zapovednici Filip Peten Robert Nivel Erih fon Falkenhajn Gubici 378.000, a od toga 120.000 mrtvih 337.000, a od toga 100.000 mrtvih Verdenska bitka je bila najduža i jedna od najznačajnijih i najkrvavijih bitaka Prvoga svetskoga rata na Zapadnom frontu. Odvijala se od 21. februara do 19. decembra 1916. u opkolini Verdena između Francuske i Nemačke. U bici je poginulo oko 250.000 vojnika, a oko 500.000 je ranjeno. Simbolička vrednost Verdena Igrao je značajnu ulogu u obrani područja zbog strateškog položaja na reci Meza. Hunski vođa Atila nikako nije uspeo da zauzme grad. Prilikom podele Franačke 843. Verdenskim sporazumom, Verden je postao deo Svetog rimskog carstva. Vestfalskim mirom iz 1648. Verden je pripao Francuskoj. Verden je igrao značajnu ulogu tokom Francusko-pruskog rata 1870. Predstavljao je zaštitu od nemačkih napada duž istočne granice Francuske, pa je između Verdena i Tula izgrađena jaka utvrđena linija . Verden je štitio severni prolaz prema nizijama Šampanje i na taj način prilaze Parizu. Tokom 1914. Verden je odolevao nemačkim napadima. Utvrđenja su izdržala napade i najteže artiljerije poput "Debele Berte". Garnizon se nalazio u citadeli izgrađenoj u 17. veku. Do kraja 19. veka izgrađen je podzemni kompleks, koji je služio kao radiona, arsenal, bolnica i kasarna za vojsku.

David Dacko David Dacko (24. ožujka 1930. - 30. studenoga 2003.), afrički vođa, prvi predsjednik nezavisne Srednjoafričke Republike. Završio je školu za učitelja i služio u sustavu kolonijalnih vlasti. Nakon što je upoznao Barthelemyja Bogandu postao je borac za nezavisnost. Bio je premijer Srednjoafričke Republike, dok to mjesto nije ukinuto. Kao i mnogi afrički vođe njegova doba, postao je diktator, a Srednjoafrička Republika je postala jednostranačka država. Smatrali su ga slugom Francuske. Nacionalizirao je industriju iskapanja dijamanata. Prvi put ga je srušio Jean-Bedel Bokassa. Dacko je zatočen, stavljen u kućni pritvor, ali je pušten 1966. godine. Pripadao je istoj etničkoj grupi kao i car Bokassa. Kada je Bokassina vladavina naišla na žestoke kritike kasnih 70-ih, Dacko je uz pomoć francuskih padobranaca ponovno došao na vlast. Drugi mandat završio mu je državnim udarom 1. rujna 1981. kojeg je izveo general André Kolingba. Kolingba je srušen 1993. godine. Iako u opoziciji, bio je ugledan političar prisutan preko pola stoljeća. Umro je 30. studenoga 2003. od napada astme u 73. godini. Nadživjela ga je žena i jedanaestero djece. Zbog njegove smrti je u Srednjoafričkoj Republici proglašena jednomjesečna žalost.

c Prisutan Zodijak: Gemini Pol: Muškarac Poruka: Odustao od brojanja Lokacija: Kontraverzni biznismen u razvoju Windows XP Opera 9.02 Nokia N70 i X520 Čang Kai-Šek « : 16. Dec 2006, 22:08:30 » Citiraj Čang Kai-Šek Čang Kai-Šek (kin. 蔣介石, Xikou, 31. listopada 1887. - Taipei, 5. travnja 1975.) je bio kineski vojskovođa i političar koji je nakon smrti Sun Yat-sena (1925.) bio vođa Kuomintanga. Prvi put na vojnoj akademiji bio mu je 1906., a 1907. odlazi u Japan na Državnu vojnu akademiju. Čang Kai-Šek je od 1909. do 1911. služio Japanskoj carskoj vojsci. Vodio je sjevernu ekspediciju da ujedini Kinu protiv ratnih vođa. Iz nje je izašao kao pobjednik i 1928. je postao vođa Republike Kine. On je Kinu uveo u Drugi Sino-Japanski rat, i to u vremenu u kada je Kinina statura u Kini padala, no Čangova međunarodna prominencija rasla. Tijekom Kineskog građanskog rata (1929.-1947.) pokušao je iskorijeniti Kineske komuniste, no u to me nije uspio, i tako je prisilio povlačenje njegove vlade na Tajvan, odakle je i dalje obavljao dužnost predsjednika Kine i Glavnog tajnika KMT-a do kraja života. Godine 1975., 26 godina nakon što je pobjegao na Tajvan, Čang Kai-Šek umire u 87 godini života. Doživio je snažan srčani udar i bolovao je od pneumonije mjesecima prije nego što je konačno umro od zatajenja bubrega, 5. travnja 1975. u 23:50 sati