Kolonizacija Severne Amerike Američki kontinent je otkrio Kristofer Kolumbo,đenovljanski moreplovac i istraživač u službi Španije,a njegova otkrića su nastavili mnogi drugi istraživači kako u službi Španije tako i u službi drugih evropski država. Dok je Španija svoja osvajanja usmerila prema Srednjoj i Južnoj Americi a Portugal prema prostoru Južne Amerike koji danas čini Braѕil, za prostore Severne Amerike su se borile prevashodno Engleska (od 1707 Ujedinjeno Kraljevstv)i Francuska mada su i druge evropske države sa manje ili više uspeha svoje kolonije na prostoru Severne Amerike. Prvo naselje koje su Engleѕi uspostavili u severnoj Americi je Džemstaun 1607. godine u današnjoj Virdžiniji.Ubrzo su osnovana nova naselja kao na primer Plimut 1620 godine u Masačutetsu koji su osnovali puritanci. Engleska kolonizacija u Severnoj Americi se u 17 veku ograničila na istočnu obalu današnjeg SAD sa osnivanjem 13 kolinija od kojih će sve funcionisati kao samoupravne zajednice sa kraljevskom poveljom kao temeljem pravnog sistema, narodno predstavništvo,guvernerom i kolnijalnim sudstvom. Do kraja 17 veka, ovih 13 kolonija će obuhvatati prostor iѕmeđu Atlanskog okeana i Apalačkih planina. Francusko prisustvo u Severnoj Americi počinje od istraživanja Žaka Kartijea 1535-1536 godine. Prvo francusko naselje u severnoj Americi je bilo Port rojal 1605. godine i Kvebek 1608. godine,oba u zalivu Sent Lorens. Francuska kolonije nikad nisu stekle samoupravu koju su uživale engleske kolonije,njima je direktno upravljao kralj Francuske preko svojih guvernera. Holanđani su uspostavili kontrolu nad teritorijom današnjeg grada Njujorka u periodu od 1608-24 ali je engleska vojska preuzela koloniju 1664. godine posle čega je Novi Amsterdam preimenovan u Njujork. Španija je prva uspostavila kolonju na teritoriju Severne Amerike, osnivanjem evropskih naselja na teritoriji Floride počev od 1508. godine, ali je glavna pažnja Španije bila usmerena na osvajanj i kolonizaciju preostora Srednje i Južne Amerike.

itka kod Lođa (1914.) Deo Prvog svetskog rata Istočni front 28. septembar-1. novembar 1914. Vreme: 11. novembar – 6. decembar 1914. Lokacija: Lođ, današnja Poljska Rezultat: Neodlučno Sukobljene strane Rusija Nemačko carstvo Zapovednici Nikolaj Ruski Paul fon Renenkamf August fon Makenzen Gubici 95.000 ubijenih, ranjenih i zarobljenih 35.000 ubijenih, ranjenih i zarobljenih Bitka kod Lođa odvijala se između Nemačke i carske Rusije u Prvom svetskom ratu od 11. novembra do 6. decembra 1914. blizu poljskoga grada Lođa. Pozadina Ruska vojska je u septembru 1914. pobedila austro-ugarsku vojsku prilikom njihove ofanzive u Galiciji i bitke kod Lavova. Rusi su pomerili front preko 100 kilometara do Karpata. Poljski grad Pšemisl je ostao pod opsadom ruske 8. armije. Nemci su pokušali da zauzmu Varšavu, ali Rusi su pobedili u bici na Visli. Ruska vrhovna komanda se nije mogla složiti kako da iskoristi te uspehe. Veliki knez Nikolaj Nikolajevič zalagao se za ofanzivu u Istočnoj Pruskoj, a načelnik generalštaba Mihail Aleksejev zalagao se za ofanzivu u Šleskoj. Paul fon Hindenburg je bio postavljen za komadanta Centralnih sila na istočnom frontu. Nemci su presreli ruske izveštaje o predloženoj invaziji Šleske. Paul fon Hindenburg se ponadao da će ponoviti svoj uspeh u bici kod Tanenberga, time što će udariti u ruski bok, dok se Rusi budu kretali prema Šleskoj. Snage Hindenburg je pomerio u poljski sektor nemačku 9. armiju pod komandom Augusta fon Makenzena. Konrad fon Hecendorf je pomerio austrijsku 2. armiju na prethodnu poziciju nemačke 9. armije. General Nikolaj Ruski je preuzeo komandu armijske grupe zadužene za obranu Varšave. Pod njegovom komandom je bila ruska 1. armija generala Paula fon Renenkampfa i ruska 2. armija generala Šajdemana. Ruska 1. armija je raspoređena severno od Visle, sa izuzetkom jednoga korpusa na južnoj obali reke. Ruska 2. armija je bila postavljena direktno nasuprot Lođa. Ruska 5. armija pod komandom Pavela Plehve bila je predviđena za Šlesku ofanzivu, ali pokrenuta je da se suprostavi Hindenburgovoj novoj ofanzivi.

Put svile Naziv Put svile nastao je u nedavnoj proslosti, krajem XIX veka. Opisujuci trgovacke puteve izmedju Kine, centralne Azije i Zapada, geograf Ferdinand fon Rihthofen upotrebio je slozenicu "Seidenstrassen", ali se pri tome nije ni potrudio da je objasni. Od tada je nazivom "Put svile" oznacavan skup trgovackih puteva izmedju Kine i Zapada, sto je bila podesna oznaka iza koje se krila slozena stvarnost. Ovaj izraz je usvojen kako na Zapadu, tako i u Kini i Japanu. Prenosena raznim putevima, svila je postala simbol veze izmedju Istoka i Zapada, tvorac raznih mitova i legendi, iza kojih se ponekad skrivalo i prenosenje nekih drugih proizvoda. Put svile bio je isto toliko i put zacina, caja, hartije ili porculana. U obrnutom smeru, to je bio i put lucerke i grozdja, stakla i tamjana. To je, razume se, bio i put budizma i nestorijanstva. Pa ipak, taj splet puteva dobio je ime po svili, zato sto je ona bila izuzetno skupocen materijal. Doista, ona je bila prvi artikal koji je poceo da se koristi u razmeni uspostavljenoj izmedju Kine i njenih suseda na severu i zapadu. Ona je, u stvari, predstavljala danak koji su Kinezi placali susednim nomadskim narodima kako bi obezbedili mir, izbegli njihove pljackaske pohode i unistavanje vlastitih useva. Zahvaljujuci uzastopnim razmenama viskova, svila je vremenom postala veoma trazen artikal cak i u Rimskom Carstvu.

Tragedija u Jakovlju U drugoj polovici prosinca 1944. godine Prva kozačka divizija ustremila se dolinom Drave prema Pitomači i Virovitici ne bi li što dublje ušla u bok snaga Crvene armije koje su prodirale kroz Mađarsku. Na put su joj stale Trideset druga divizija i Štab Zapadne grupe POH s Prvom zagorskom brigadom. Dok su se brigade Trideset druge divizije - »Braća Radić«, »Matija Gubec« i »Pavlek Miškina« - obračunavale s Čerkezima na prostoru Kloštra, Dinjevca i Pitomače, Prva zagorska brigada je na položajima kod Kozarca vodila borbu s dijelovima 1. ustaško-domobranske divizije koji su upali u Podravinu da bi pomogli 1. kozačkoj diviziji. Pavelićeva divizija nije mogla proći. No kada je pala Pitomača i Mala i Velika Trešnjevica, i Zagorci su se morali povući na nove položaje, kod Sedlarice i Turnašice, gdje se ukopala i Brigada »Pavlek Miškina«. Ono što će Zagorci pokazati 28. i 29. prosinca 1944. na tim položajima, bit će nova potvrda na teškom putu za osvajanje naziva - udarna. U 10 sati prije podne na položajima kod Sedlarice na Zagorce su udarila dva čerkeska puka u suradnji s ustašama. Zametnula se borba u kojoj su položaji stalno prelazili iz ruku u ruke. Dva dana bez predaha. A onda je brigadi ponestalo municije. I morala je odstupiti na nove položaje. Tu su pali: desetar Stjepan Žujanić iz Zagorskog Sela kod Klanjca, Milan Grošinić iz Gornjeg Orašja, Franjo Cerovec iz Jertovca kod Sv. Ivana Zeline, Đuro Valjak iz Budinščine, Mijo Tisaj iz Cirkovljana kod Preloga, Janko Leljak iz Ravninskoga kod Đurmanca i Stjepan Zorko, komesar čete u Brigadi »Mihovil Pavlek Miškina«, rodom iz Jakovlja, ustaničkog gnijezda na sjevernim padinama Zagrebačke gore. Nitko nije mogao naslutiti, gledajući samrtničke grčeve komesara Stjepana, da je time otpočela prava životna drama šire porodice Zorko iz Jakovlja.

Giljotina je bi mehanička sprava na kojoj su se izvršavala pogubljenja odsijecanjem glave osuđenika. Karakteristična je po velikom i teškom nožu koji se sa visine spuštao na potiljek žrtve i odsijecao joj glavu. Giljotina je obilježila jedan dio povijesti Francuske, od Francuske revolucije pa sve do 1977. godine kada je izvršeno zadnje pogubljenje ovom zastrašujućom spravom. Giljotinu je izumio Joseph-Ignace Guillotin, francuski liječnik i zastupnik u Francuskoj narodnoj skupštini koji je skupštini i predložio da se sprava uvede u uporabu prilikom pogubljenja osuđenika, sve u svrhu što humanijeg izvršenja smrtne kazne. Prvo pogubljenje izvršeno je 25. travnja 1792. godine nad osuđenikom Nicolasom J. Pelletierom. Tijekom Francuske revolucije giljotinom su pogubljene mnoge poznate osobe u Francuskoj toga doba. Tijekom 19. i 20. stoljeća giljotina je bila "zaštitni znak" kažnjeničke kolonije u Francuskoj Gvajani i na Vražjem otoku te je postala simbol okrutnosti. Zadnja upotreba giljotine dogodila se 10. rujna 1977. izvršenjem kazne nad Hamidom Djandoubijem, nakon čega je 1981. ukidanjem smrtne kazne u Francuskoj izbačena iz uporabe. Kao jedno od sredstava za izvršenje smrtne kazne giljotina je korištena i u Njemačkoj (do 1949.), te u Švedskoj (do 1910.) Tijekom perioda u kojem je giljotina korištena mnogi su se sporili oko toga da li je giljotina humano sredstvo izvršenja kazne jer su mnogi tvrdili da odsječena glava još živi neko vrijeme nakon odsijecanja te da žrtva u stvari trpi više nego što je to potrebno. Također su postojali prijepori oko humanosti izvršenja kazne na ovaj način. Giljotina je u međuvremenu izbačena iz uporabe, te se može reći da je njena uporaba obilježila jedan dio povijesti Francuske, a naročito Francuske revolucije.