Katarina Aragonska (španjolski: Catalina de Aragón y Castilla, engleski: Catherine of Aragon i Catherine of England ; Alcala de Henares, Španjolska, 16. prosinca 1485. – Kimbolton, 7. siječnja 1536.), engleska kraljica, prva supruga engleskog kralja Henrika VIII. Bila je kći španjolskih vladara Ferdinanda II. Aragonskog i Izabele I. Kastiljske koji su bili poznati i cijenjeni vladari diljem tadašnje Europe i koji su simbolički i faktički ujedinili Kraljevinu Španjolsku i porazivši Maure na Iberijskom poluotoku. Rođena je u nadbiskupskoj palači Toleda, Alcala de Henares. Njezino rođenje obećavalo je budućnost punu sjaja i uspjeha zbog statusa koji su uživali njezini roditelji. Katarina je imala četvero braće i sestara. Svi odreda tijekom svog djetinjstva i rane mladosti primili su, za tadašnje prilike, najbolje moguće obrazovanje učeći francuski, engleski, flamanski i latinski jezik. Bila je podučavana umjetnosti i glazbi. Odgajana je i obrazovana u katoličkom duhu. Katarina je, zaručničkim ugovorom, već u svojoj četvrtoj godini obećana sinu engleskog kralja Henrika VII. Arturu. Do petnaeste godine živjela je na španjolskom dvoru, a sa nepunih šesnaest godina, 1501. godine, uz veliki miraz, došla je u Englesku. Unutar nekoliko tjedana od dolaska u Englesku Katarina se vjenčala za Henrikovog sina Artura uz veliko oduševljenje i očekivanje blistave budućnosti. No Katarina je je već u roku od šest mjeseci postala udovica. Naime u travnju 1502. godine Artur se razbolio i vrlo brzo umro. Nakon Arturove smrti Katarina se nije vratila u Španjolsku već joj je Henrik VII. namijenio drugu sudbinu koju je u međuvremenu dogovorio sa njezinim roditeljima. Henrik VII. je odlučio Katarinu udati za svoga drugog sina, tada šest godina mlađeg od nje, Henrika, najvjerojatnije da ne bi izgubio visoke prihode koje su mu davali zemljoposjedi koje je Katarina donijela kao miraz. Iz sličnih razloga za Henrik VII. je inzisitirao da se brak poništi tj. da se smatra nekonzumiranim zbog toga što bi Katarina, ukoliko bi ju se smatralo Arturovom udovicom naslijedila Arturovu imovinu koja nije bila mala jer je on bio zakoniti nasljednik engleske krune. Katarina se željela vratiti u Španjolsku ali se morala pokoriti te zaručiti se sa mladim Henrikom. U međuvremenu je Henrik VII., zbog lošijih političkih odnosa sa Španjolskom, prestao je biti zainteresiran i za brak Katarine sa Henrikom pa je Henrika čak prisilio da izjavi kako je bio prisiljen da sklopi zaruke sa Katarinom. Te godine Katarina je, usprkos svome statusu prinčeve zaručnice, živjela u siromaštvu te joj je španjolski veleposlanik morao novčano pomagati. 1509. godine umro je Henrik VII. a novi kralj i Katarinin zaručnik Henrik VIII. navršio je osamnaest godina. Iako nije bio obvezan vjenčati se sa Katarinom Henrik VIII. je to ipak 11. lipnja 1509. učinio. Pretpostavlja se da je jedan od bitnih razloga bila i politička namjera da se sklopi novi savez sa Španjolskom protiv Francuske. Ali i ljepota Katarine je vjerojatno kod mladog Henrika ostavljala dojam preko kojeg nije mogao prijeći. Unatoč svemu oboje su u javnosti djelovali kao privrženi par a Katarina se pokazala kao izvrsna supruga i savjetnik u mnogim političkim problemima.

olmar fon der Golc Kolmar Frajher fon der Golc (12. avgust 1843. -19. april 1916. ) je bio pruski feldmaršal, turski paša i vojni istoričar. Vojna karijera Rođen je u Istočnoj Pruskoj blizu današnjeg Poleska u Rusiji u osiromašenoj plemićkoj porodici. Njegov otac nije napredovao u vojsci dalje od čina potporučnika ni nakon 19 godina službe. Podjednako neuspešan je bio i u poljoprivredi. Otac mu je umro od kolere kad je Kolmar imao šest godina. Kolmar je 1861. počeo da služi vojsku kao niži oficir, a od 1863. do 1864. bio je graničar u Torunu. Upisao je vojnu akademiju 1864., ali privremeno prekida studije 1866. zbog učešća u austrijskom ratu, u kome je i ranjen. Tokom 1867. pridružuje se topografskoj sekciji generalštaba, pa je početkom francusko-pruskog rata 1870. -1871. bio u štabu komandujućeg generala pruske druge armije princa Fridriha Karla Pruskog. Sudelovao je u dve bitke i u opsadi Meca. Posle toga je sudelovao u kamapanji u Loari, uključujući bitke kod Orleana i Le Mana. Postao je 1871. profesor vojne škole u Potsdamu. Unapređen je u kapetana i postavljen je u istorijski odeo generalštaba. Tada je napisao delo "Operacije druge armije do predaje Meca" i "Sedam dana Le Mana". Oba dela je napisao 1873. Tokom 1874. postao je generalštabni oficir 6. divizije i tada je napisao "Operacije druge armije na Loari" (1875.) i "Leon Gambeta i njegove vojske"(1876.). Zadnje delo je odmah prevedeno na francuski i mnogi istoričari ga smatraju njegovim najoriginalnijim doprinosom vojnoj literaturi. Zbog toga dela je prekomandovan, ali nakon nekoga vremena je vraćen u istorijsku sekciju. Na vojnoj akademiji u Berlinu je predavao vojnu istoriju od 1878. Tu je ostao 5 godina i unapređen je u majora. Tu je ponovo napisao nova dela. Slika:Von der Goltz.jpg Von der Goltz

Prisutan Zodijak: Gemini Pol: Muškarac Poruka: Odustao od brojanja Lokacija: Kontraverzni biznismen u razvoju Windows XP Opera 9.02 Nokia N70 i X520 Beogradski mir « : 12. Dec 2006, 07:55:18 » Citiraj Beogradski mir Beogradski mir zaključen je 18. septembra 1739. između Austrije i Turske posle austrijsko-turskog rata 1737-1739. Odredbama mira Austrija je potisnuta sa Balkanskog poluostrva. Beograd i Šabac sa celom Srbijom do Save i Dunava, Vlaška sa Oršavom i delovi Bosne dobijeni Požarevačkim mirom 1718. vraćeni su Turskoj. Austrija je zadržala Temišvarski Banat ali je morala porušiti i evakuisati sve tvrđave koje je sagradila tokom okupacije ali i tvrđave uz Dunav prema Turskoj. Odredbama mira obostrano su se morali amnestija amnestirati učesnici u ratu, pustiti zarobljenici na slobodu, garantovati nepovredivost granica, zabranjeno je prihvatanje prebeglica (hajduka) i povreda teritorije. Regulisan je promet Dunavom i Savom, i zagarantovana sloboda trgovin

Osam decenija od smrti Nikole Pašića Balkanski revolucionar Tanjug i „Politika” objavili knjigu „Nikola Pašić: Moja politička ispovest” koja se može od danas naći na kioscima Na današnji dan, 10. decembra, pre osam decenija, 1926. godine, umro je jedan od najvećih političara koje je Srbija imala, Nikola Pašić, u narodu popularno nazvan Baja. U znak sećanja na ovog velikana za čije su ime vezana najznačajnija zbivanja u istoriji Srbije i Jugoslavije s kraja 19, odnosno prve dve decenije 20. veka, Tanjug i „Politika” objavili su knjigu „Nikola Pašić: Moja politička ispovest” kojom obeležavaju osamdeset godina od smrti Pašića, i koja se od danas može naći na svim kioscima. Knjiga koja je opremljena i vrlo lepim fotografijama Nikole Pašića, u porodičnom okruženju ili na poslu, sadrži dva dela. U prvom je objavljena Pašićeva politička ispovest, dok se u drugom delu nalazi portret Nikole Pašića iz knjige „Moji savremenici” Slobodana Jovanovića. Ako mi narod ne priznaje… Nikola Pašić je rođen 18. decembra 1845. godine u Zaječaru, a umro je 10. decembra 1926. godine u Beogradu. Bio je na pragu duboke starosti, bio je i oslabljen ali još izdržljiv: smrt je došla iznenada, posle susreta sa kraljem Aleksandrom Karađorđevićem dan ranije, 9. decembra, kada mu je prilikom posete dvoru kralj, kako stoji zapisano u istorijskim spisima, izneo neke kritike na račun sina Radomira, učesnika u korupcijskim skandalima. Radomir je Pašiću, kako kažu savremenici, činio život vrlo teškim. U susretu sa kraljem Aleksandrom, Pašić je pored prekora njegovom sinu od kralja čuo i odluku da neće biti predsednik vlade. Fotografija na kojoj je Pašić snimljen tog 9. decembra 1926. svedoči da je Pašić bio još u snazi: posle audijencije kod kralja, vratio se kući, dobio srčani udar i dan kasnije, 10. decembra, preminuo. Sahranjen je u Beogradu, na Novom groblju, a na sahrani je govorio Milan Stojadinović, predsednik kraljevske vlade i šef Jugoslovenske radikalne zajednice. U knjizi postoji niz zanimljivosti ne samo o Pašićevom životu već, pre svega, o njemu kao političaru i kao čoveku. Prvi deo, „Moja politička ispovest”, sadrži objašnjenje i analize Pašićevih stavova i izjava koje je kao prvak Radikalne stranke, čiji je bio jedan od osnivača (1881) i prvi predsednik, dao pred Prekim sudom kao osumnjičeni za (neuspešni) atentat na kralja Milana Obrenovića 1899. Tada je bio osuđen na pet godina zatvora, ali je pomilovan i pušten. Mnogi su tada Pašiću prebacivali da se ponašao kao kukavica jer je, o čemu u drugom delu knjige govori i Slobodan Jovanović, pod pritiskom kralja Milana okrivljavao ne samo sebe nego i celo vođstvo Radikalne stranke. Na te klevete, međutim, Pašić nije odgovarao, jer, kaže u Ispovesti, „radio sam koliko sam znao i umeo, proveo sam gotovo celi život radeći za narodne slobode i narodno dobro, pa ako se ništa od svega toga ne priznaje, ako se ništa od toga ne ceni i ne poštuje, onda zašto da se ljutim što sam utrošio ceo svoj vek u tome kad nisam uspeo ni toliko da narod može ceniti ko je bio njegov prijatelj i borac, a koji je bio njegov protivnik…”

Bitka kod Sente Deo velikog turskog rata Plan bitke kod Sente 11. septembra 1697 Vreme: 11. septembar 1699. Lokacija: Senta, Mađarska Rezultat: Austrijska pobeda Sukobljene strane Austrija Turska Zapovednici Princ Eugen Savojski Mustafa II Jačina 40.000 60.000 Gubici 2.000 mrtvih 30.000 mrtvih U toku Velikog turskog rata (1683-1699) u blizini Sente 11. septembra 1697. odigrala se velika bitka između austrijske i turske vojske. Austrijska vojska pod komandom Eugena Savojskog nanela je težak poraz turskoj vojsci kojom je komandovao sultan Mustafa II Prilike pred bitku Tadašnja situacija u toku rata nagoveštavala je sigurnu Tursku pobedu jer je veliki broj austrijskih snaga bio na Rajni i u Italiji. Preduzimajući nov pohod protiv Austrije, turska vojska (60.000) prešla je Dunav 19. avgusta kod Beograda i Pančeva i Tisu kod Titela i do 1. septembra izbila kod Kovilja. Pošto je odustao od planiranog pohoda na Petrovaradin, Mustafa II, krenuo je prema Segedinu i kod Sente započeo prelaz preko Tise prebacivajući artiljeriju i krupan prtljag. Primivši izveštaj da Turska vojska prelazi Tisu Eugen Savojski je ubrzao marš. U četiri sata popodne čitava Austrijska vojska je bila spremna za bitku.